Κριτικές

Η Σκιά του Ανέμου

Πάσχα σημαίνει δυο βδομάδες διακοπές, που αυτό με την σειρά του σημαίνει δυο βδομάδες για να διαβάσω όσα βιβλία προλάβω. Το βιβλίο ‘Η Σκιά του Ανεμου’ του Ισπανού συγγραφέα Καρλος Ρουιθ Θαφον ήταν σίγουρα το ανάγνωσμα- έκπληξη των δυο αυτών εβδομάδων. Η γραφή του με μάγεψε και με ταξίδεψε σε μια Βαρκελώνη του παρελθόντος, μια Βαρκελώνη διαφορετική. 

Καθώς δεν θέλω να αποκαλύψω τίποτε σχετικό με την υπόθεση και την χαλάσω, σας παραθέτω την περιγραφή από το οπισθόφυλλο:

 

‘’Κρυμμένο στην καρδιά της παλιάς πόλης της Βαρκελώνης βρίσκεται το Κοιμητήριο των Λησμονημένων Βιβλίων, μια λαβυρινθώδη βιβλιοθήκη με ξεχασμένους τίτλους που δεν εκδίδονται πια. Σ’ αυτή τη βιβλιοθήκη οδηγείται από τον πατέρα του ο δεκάχρονος Ντανιέλ για να επιλέξει ένα βιβλίο από τα ράφια. Διαλέγει τη «Σκιά του ανέμου» του Χουλιάν Καράξ.

Καθώς ο Ντανιέλ μεγαλώνει, διάφοροι άνθρωποι φαίνεται να ενδιαφέρονται για το εύρημά του. Μια νύχτα, ενώ περιπλανιέται στους δρόμους, τον πλησιάζει μια φιγούρα που του θυμίζει έναν ήρωα από τη «Σκιά του ανέμου» . Ο άντρας αυτός προσπαθεί να εντοπίσει όλα τα έργα του Καράξ για να τα κάψει. Αυτό που αρχίζει ως μια υπόθεση λογοτεχνικής περιέργειας εξελίσσεται σε έναν αγώνα για την ανακάλυψη της αλήθειας πίσω από τη ζωή και το θάνατο του Χουλιάν Καράξ.’’

Όταν ο μικρός Ντανιέλ οδηγείτε από τον βιβλιοπώλη πατέρα του στο Κοιμητήριο και μυείται στο μυστικό του, αναλαμβάνει και την ευθύνη να διαλέξει ένα βιβλίο και να το προστατέψει για όσο ζει. Η τυχαία επιλογή του, το ‘’ Στη Σκιά του Ανέμου΄΄ του Χουλιάν Καράξ επρόκειτο να τον εμπλέξει σε μια περιπέτεια πολύ πιο επικίνδυνη από ότι φανταζόταν.

Δεν θέλω να αποκαλύψω τίποτε περαιτέρω, αξίζει να ανακαλύψετε και εσείς μαζί με τον Ντανιέλ όλο το μυστήριο που περιβάλει τον Χουλιάν.

Θα ήθελα ωστόσο να αναφερθώ σε αυτό που πραγματικά με κέρδισε στο βιβλίο: η γλώσσα και το ύφος του Κάρλος.

Η γλώσσα του είναι Λογοτεχνική αλλά όχι εξεζητημένη, ενώ το μελαγχολικό του ύφος μεταφέρει τέλεια τον αναγνώστη στην μουντάδα και την χλωμάδα της Βαρκελώνης του 1940/1950, της Βαρκελώνης του Φράνκο. Ο Κάρλος καταφέρνει με μαγικές περιγραφές και παρομοιώσεις (που όμοιές τους δεν είχα ξαναδιαβάσει) να σε εισάγει στο κλίμα και τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών, κάνοντάς σε κοινωνό των γεγονότων και συναισθημάτων που κατακλύζουν τους ήρωες.

Επίσης κερδίζει πόντους σαν ιστορικό μυθιστόρημα: πλήθος από λογοτέχνες, μουσικούς, ηθοποιούς και προσωπικότητες της ισπανικής ιστορίας αναφέρονται σε διαφορα σημεία, καθιστώντας την αφήγηση ακόμη πιο ζωντανή και πιστευτή ενώ περιγράφει με ρεαλισμό – και ωμότητα κατά περιστάσεις- πώς λειτουργούσε το καθεστώς του Φράνκο, τι διαφθορά υπήρχε και πόσο εκμεταλλεύσιμες γίνονταν οι συγκυρίες από απατεώνες και εγκληματίες. Ξ

Μέσα σε αυτό το κλίμα δεν θα μπορούσε να λείπει φυσικά και το μαύρο χιούμορ του Κάρλος, το οποίο εκφράζεται κυρίως μέσα από ένα χαρακτήρα του βιβλίου- τον οποίο όφειλα ειλικρινά να αναφέρω- τον Φερμίν Ρομέρο Ντε Τόρες. Δεν ξέρω ποια φράση του να πρωτοαναφέρω για να αντιληφθείτε το χιούμορ και την αλήθεια που εκφράζει μέσα στο βιβλίο. Ο Φερμίν είναι ένας πονεμένος άνθρωπος που γνωρίζει τυχαία ο Ντανιέλ, γίνεται ο φίλος και συνοδοιπόρος του στην αναζήτηση της λύσης του μυστηρίου του Χουλιάν, ενώ προσφέρει πάντοτε μια ξεχωριστή ματιά στα γεγονότα.

Ένα βιβλίο γεμάτο σασπένς και μυστήριο, γρήγορη εναλλαγή σκηνών, δολοφόνους και πουλημένους αστυνομικούς, και στο κέντρο όλων αυτών ένα νεαρό αγόρι στην μετάβασή του από παιδί σε ενήλικα άνδρα, που πρέπει να αντικρίσει ένα κόσμο διαφορετικό από αυτό που περίμενε, που πρέπει να αναζητήσει την θέση του  μέσα σε αυτήν την τρελή πραγματικότητα, που ανακαλύπτει την αγάπη και τον έρωτα για πρώτη φορά. Και φυσικά όλα αυτά μέσα από το πρίσμα ενός βιβλίου και μιας αναζήτησης γεμάτη λογοτεχνικές ανακαλύψεις. Δύο διαφορετικές ζωές, δύο διαφορετικοί άνθρωποι, ο ένας στα βήματα του άλλου με συνεπιβάτη στο ταξίδι της ζωής τα βιβλία.

Αυτό είναι το βιβλίο του Κάρλος Ρουίθ Θαφόν, ένα ανάγνωσμα έκπληξη που με συνεπήρε με μια ιστορία αληθινή, ένα μυστήριο ξεχωριστό σε μια μελαγχολική και μυστηριώδη Βαρκελώνη, στην οποία ανυπομονώ να επιστρέψω.

Μερικες φράσεις που ξεχωρησα:

  • Ξέρεις ποιο είναι το καλό με τις ραγισμένες καρδιές; Μπορούν να ραγίσουν μόνο μια φορά, τα υπόλοιπα  αμυχές
  • Μπήκα μέσα στο βιβλιοπωλείο και ανέπνευσα εκείνο το άρωμα χαρτιού και μαγείας που, περιέργως, κανένας ποτέ δεν σκέφτηκε να εμφιαλώσει
  • Τα βιβλία είναι καθρέφτες. Βλέπεις μέσα τους μόνο αυτά που ήδη έχεις μέσα σου.
  • Κάποτε, στο βιβλιοπωλείο του πατέρα μου, άκουσα έναν τακτικό πελάτη να λέει ότι λίγα πράγματα αφήνουν πιο βαθύ σημάδι σ’ έναν αναγνώστη από το πρώτο βιβλίο που βρίσκει το δρόμο για την καρδιά του.
  • Το να κερδίζεις λεφτά δεν είναι αυτό καθεαυτό δύσκολο. Αυτό που είναι δύσκολο είναι να τα κερδίζεις κάνοντας κάτι που αξίζει να αφιερώσεις τη ζωή σου σ’ αυτό.

 

Απάντηση

Pin It on Pinterest